فابیو کاناوارو، اسطوره فوتبال ایتالیا، ۲۰ سال پیش برخلاف تمام پیش‌بینی‌ها توپ طلا را به دست آورد؛ افتخاری تاریخی برای مدافعی که مسیر حرفه‌ای خود را با توپ‌جمع‌کنی در ورزشگاه ناپولی و تماشای بازی‌های دیه‌گو مارادونا آغاز کرده بود.
فابیو کاناوارو ابتدا تصور کرد ماجرا یک شوخی است؛ همسرش نیز همین فکر را می‌کرد. مدافع ایتالیایی هنگام خروج از پارکینگ محل تمرین رئال مادرید بود که مردی ناشناس با عجله به سمت او آمد و نامش را صدا زد. کاناوارو توقف کرد و شیشه خودرو را پایین کشید.
کاناوارو درباره آن روز، که اکنون ۲۰ سال از آن می‌گذرد، گفت: «نفس‌نفس می‌زد و شروع کرد به صحبت با من. گفت: باید با شما صحبت کنم. من برای مجله فرانس فوتبال کار می‌کنم.» سپس کارت ویزیت خود را به او داد.
مدافع ایتالیایی که از برخورد و اصرار این خبرنگار متعجب شده بود، توضیح داد که فقط می‌خواهد به خانه برود و روز کاری‌اش را به پایان برساند. اما خبرنگار پاسخ داد: «می‌توانم همراه شما بیایم؟» او تأکید کرد که موضوع مهمی وجود دارد که باید درباره آن صحبت کنند.
در مسیر بازگشت، مسافر غیرمنتظره خبر باورنکردنی را به کاناوارو داد: او به‌عنوان بهترین بازیکن فوتبال اروپا انتخاب شده بود.
وقتی کاناوارو با همسرش تماس گرفت و گفت همراه «دوستی که به من خبر داده توپ طلا را برده‌ام» به خانه می‌آید، همسرش پاسخ داد: «فابیو، فکر می‌کنم این یک شوخی است.»
کاناوارو بعدها به یاد آورد: «ماجرا خنده‌دار و کاملاً غیرمنتظره بود. بردن توپ طلا به‌عنوان یک مدافع تقریباً غیرممکن است.»
اما او واقعاً کاری را انجام داده بود که کمتر کسی تصورش را می‌کرد. در ۲۷ نوامبر ۲۰۰۶، جهان فوتبال از انتخاب کاناوارو به‌عنوان برنده توپ طلا مطلع شد؛ مدافعی که جانلوئیجی بوفون و تیری آنری را پشت سر گذاشت. یک ماه بعد نیز جایزه بهترین بازیکن سال فیفا را به دست آورد و بالاتر از زین‌الدین زیدان و رونالدینیو قرار گرفت.
او پیش از اعلام رسمی برنده توپ طلا گفته بود: «رقابت بسیار ترسناک و سطح آن فوق‌العاده بالاست. معمول نیست که یک مدافع در کنار رونالدینیو و زیدان قرار بگیرد.»
کاناوارو سالی استثنایی را پشت سر گذاشته بود. او بازوبند کاپیتانی تیم ملی ایتالیا را در جام جهانی ۲۰۰۶ بر بازو داشت و آتزوری را به قهرمانی جهان رساند؛ آن هم پس از آنکه یوونتوس همراه او برای دومین فصل متوالی قهرمان سری آ شده بود. البته هر دو عنوان قهرمانی یوونتوس در پی رسوایی کالچوپولی از این باشگاه پس گرفته شد.
کاناوارو که در اوج دوران حرفه‌ای خود قرار داشت، تابستان همان سال به رئال مادرید پیوسته بود. عملکرد درخشان او تحسین بازیکنان حرفه‌ای، سرمربیان تیم‌های ملی و خبرنگاران سراسر اروپا را به همراه داشت.
مارچلو لیپی، سرمربی قهرمان ایتالیا در جام جهانی، پس از مراسم توپ طلا گفت: «این جایزه فوق‌العاده است؛ تاجی بر سر یک سال استثنایی. از اینکه یک مدافع برنده شده، تعجب نمی‌کنم. بازیکن بزرگ کسی است که برای تیمش نقشی تعیین‌کننده داشته باشد، فارغ از اینکه در چه پستی بازی می‌کند؛ و کاناوارو دقیقاً چنین بازیکنی است.»
کاناوارو که سومین مدافع تاریخ برنده توپ طلا محسوب می‌شد، با وجود اطلاع قبلی از نتیجه، همچنان باورش نمی‌شد که این افتخار نصیب او شده است.
او گفت: «این دو برابر افتخارآمیز است. این جایزه به بهترین بازیکن داده می‌شود و اینکه من یک مدافع هستم، آن را برایم ویژه‌تر می‌کند. خودم بیش از همه از این اتفاق شگفت‌زده‌ام. این جایزه برای من همه‌چیز است.»
این افتخار، نقطه اوج مسیری خارق‌العاده بود که از دوران توپ‌جمع‌کنی در ورزشگاه سن‌پائولو ناپولی آغاز شده بود؛ جایی که کاناواروی جوان از کنار زمین، بازی‌های دیه‌گو مارادونا را تماشا می‌کرد و رؤیای ساختن میراثی ماندگار در فوتبال را در سر می‌پروراند.
ملاقات با مارادونا؛ آغاز رؤیای یک مدافع بزرگ
کاناوارو فرزند فوتبالیستی بود که برای بزرگ کردن فرزندانش فوتبال را کنار گذاشته بود. او نخستین تجربه‌های فوتبالی خود را در خیابان‌های ناپل به دست آورد.
کاناوارو درباره آن روزها گفت: «کیسه‌های زباله را به‌جای تیر دروازه می‌گذاشتیم و اگر توپ از سراشیبی پایین می‌رفت، بدترین بازیکن گروه را برای آوردنش می‌فرستادیم.»
او در نزدیکی ورزشگاه سن‌پائولو بزرگ شد و به‌تدریج شیفته فوتبال شد؛ تا جایی که رؤیای تبدیل شدن به یکی از ستاره‌های سری آ را در سر می‌پروراند.
کاناوارو در هشت‌سالگی به باشگاه محلی ایتال‌سایدر در منطقه باگنولی ناپل پیوست. مدتی بعد، به‌عنوان توپ‌جمع‌کن ناپولی فعالیت کرد و این فرصت را به دست آورد که از نزدیک بازی یکی از بزرگ‌ترین فوتبالیست‌های تاریخ، یعنی دیه‌گو مارادونا، را تماشا کند.
او در گفت‌وگو با روزنامه «ایل ماتینو» گفت: «هر یکشنبه تلاش می‌کردم در سن‌پائولو باشم. باشگاه ایتال‌سایدر به ما مجوز تماشای بازی‌ها از جایگاه کناری را می‌داد، اما من به تماشای مسابقه از روی سکوها راضی نبودم و می‌خواستم کنار زمین باشم. به همین دلیل، بارها از اسکارپیتی، معلم تربیت‌بدنی و مربی تیم ملی جوانان ایتالیا، درخواست کردم اجازه دهد توپ‌جمع‌کن شوم.
می‌خواستم هیجان بازی‌های مارادونا، برونو جوردانو، آندره‌آ کارنواله، جوزپه بروسکولوتی و چیرو فرارا را از نزدیک تجربه کنم. نزدیک پرچم‌های کرنر، بین جایگاه‌های کوروا A و دیستینتی یا جایگاه کناری می‌ایستادم، چون مارادونا برای زدن ضربات کرنر به آنجا می‌آمد و من می‌خواستم از او عکس بگیرم. دوربین و حلقه فیلم را در جیب گرم‌کن ورزشی‌ام می‌گذاشتم و مدام عکس می‌گرفتم. هر مسابقه به مجموعه‌ای از عکس‌ها برای آلبومم تبدیل می‌شد.»
۱۰ مه ۱۹۸۷ روزی سرنوشت‌ساز برای ناپولی بود؛ اما برای کاناوارو نیز اهمیتی دوچندان داشت. در آن روز، مارادونا، کارنواله، فرارا و دیگر ستاره‌های ناپولی در آستانه کسب نخستین قهرمانی تاریخ این باشگاه در سری آ قرار داشتند. ناپولی قرار بود در دومین بازی پایانی فصل، در ورزشگاه خانگی خود جام قهرمانی را قطعی کند.
کاناوارو که شب قبل از شدت هیجان تقریباً نخوابیده بود، صبح زود از خانه بیرون آمد تا برای انجام وظیفه توپ‌جمع‌کنی به ورزشگاه برسد؛ اما اتفاقی غیرمنتظره در انتظارش بود: او قرار بود نخستین بازی خود را برای تیم جوانان ناپولی انجام دهد.
او درباره آن روز گفت: «پیش از دیدار ناپولی و فیورنتینا، مسابقه‌ای میان تیم‌های زیر ۱۹ سال دو باشگاه ترتیب داده شده بود. ناپولی یک بازیکن کم داشت و اسکارپیتی، که مرا به‌خوبی می‌شناخت چون در مدرسه هم معلم تربیت‌بدنی‌ام بود، مرا به تیم اضافه کرد.
به او گفتم می‌دانم که آن روز فقط قرار است توپ‌جمع‌کن باشم و کفش فوتبال همراهم نیاورده‌ام. پاسخ داد: مهم نیست، به هر حال وارد زمین شو. به این ترتیب، آن مسابقه را با کفش‌های ورزشی معمولی‌ام، سوپرگا، بازی کردم.»
کاناوارو در آن زمان تنها ۱۳ سال داشت. پس از تجربه هیجان‌انگیز نخستین حضورش در تیم جوانان، به تماشای دیدار مارادونا و هم‌تیمی‌هایش برابر فیورنتینا نشست؛ مسابقه‌ای که با تساوی به پایان رسید و قهرمانی تاریخی ناپولی را قطعی کرد. این موفقیت جشن و شادی گسترده هواداران را به همراه داشت.
پس از مسابقه، تلویزیون محلی با این توپ‌جمع‌کن جوان مصاحبه کرد و از او پرسید که دیدن قهرمانی قهرمانانش چه احساسی دارد. پاسخ کاناوارو ساده بود: «این یک رؤیاست.»
تماشای نزدیک بزرگان فوتبال، انگیزه‌ای مضاعف به کاناوارو داد تا مسیر پیشرفت خود را در رده‌های پایه ناپولی ادامه دهد. او فوتبال را به‌عنوان هافبک آغاز کرده بود، اما بدون توضیح مشخصی به او گفته شد که پست مدافع میانی برایش مناسب‌تر است؛ تصمیمی که در ابتدا باعث سردرگمی‌اش شد.
کاناوارو گفت: «از بیشتر بازیکنان دیگر داخل زمین کوتاه‌تر بودم؛ بنابراین، ظاهر یک مدافع را نداشتم و قطعاً کسی به نظر نمی‌رسیدم که بتواند مدافع میانی باشد. اما از آن به بعد، این پست به نقش من تبدیل شد.»
این تصمیم در نهایت درست از آب درآمد. او در قلب خط دفاعی پیشرفت کرد و به ناپولی کمک کرد عنوان قهرمانی لیگ رده زیر ۱۷ سال را به دست آورد.
با این حال، نمرات درسی‌اش به‌تدریج افت کرد. پدرش که نگران آینده او بود، پس از دیدن کارنامه‌ای ناامیدکننده از شدت عصبانیت لباس ناپولی او را دور انداخت. حتی به کاناوارو پیشنهاد شد در کافه پدرزن آینده‌اش مشغول به کار شود؛ اما او مطمئن بود که می‌تواند از راه فوتبال به موفقیت برسد.
او به یاد آورد: «فقط می‌خواستم فوتبالیست شوم. تسلیم نشدم، در مدرسه با مشکل مواجه بودم، اما بعد با سرعت خودم را به تمرینات سوکاوو می‌رساندم. حضور در آنجا و نزدیک بودن به تیم مارادونا و کارکا برایم یک رؤیا بود.»
مدتی بعد، کاناوارو فرصت تمرین در کنار این ستاره آرژانتینی را پیدا کرد و حتی تأثیر خود را بر او گذاشت.
او گفت: «بچه خوش‌شانسی بودم. یک روز تکلی خشن روی او زدم و یکی از مدیران باشگاه مرا سرزنش کرد. اما دیه‌گو بلافاصله گفت مشکلی نیست و باید به همین شیوه بازی‌ام ادامه دهم.»
مارادونا در همان روز کفش‌های فوتبالش را به کاناوارو هدیه داد. این هدیه برای مدافع جوان آن‌قدر ارزشمند بود که کفش‌ها را تا آخرین حد ممکن پوشید و فرسوده کرد.
کاناوارو گفت: «آن زمان داشتن یک جفت کفش پوما کینگ رؤیای هر بازیکن جوانی بود و کفش‌های من را خود دیه‌گو به من داده بود! ای کاش هنوز آن‌ها را داشتم.»
اگرچه کاناوارو هرگز فرصت بازی در کنار قهرمان جام جهانی ۱۹۸۶ را پیدا نکرد، تجربه رویارویی با چنین ستاره‌ای درس مهمی برای او داشت.
او در مطلبی برای وب‌سایت «پلیرز تریبون» نوشت: «برای تبدیل شدن به یک مدافع بزرگ، باید مقابل بزرگ‌ترین بازیکنان جهان بازی کنید.»
از استعداد جوان تا ستون مستحکم خط دفاع
در مه ۱۹۹۲، زمانی که کلودیو رانیری برای نخستین بار نام کاناوارو را در فهرست بازیکنان ذخیره ناپولی قرار داد، مارادونا دیگر از باشگاه جدا شده بود و ناپولی به تیمی در میانه جدول تبدیل شده بود.
کاناوارو در سپتامبر همان سال نخستین بازی بزرگسالان خود را در جام حذفی ایتالیا برابر مودنا انجام داد؛ اما نخستین حضورش در سری آ تا مارس سال بعد به طول انجامید.
او در آن مسابقه در کنار چیرو فرارا مقابل یوونتوسی به میدان رفت که بازیکنانی مانند فابریتزیو راوانلی، پائولو دی‌کانیو، آنتونیو کونته، دیوید پلات و روبرتو باجو و دینو باجو را در اختیار داشت.
کاناواروی ۱۹ساله در دقیقه دهم نتوانست مانع گلزنی دی‌کانیو شود و شش دقیقه بعد نیز پلات با ضربه سر از روی یک کرنر دروازه ناپولی را باز کرد. مدافع جوان در دقیقه ۶۰ و در حالی که نتیجه ۲ بر یک بود، از زمین بیرون رفت. مسابقه در نهایت با پیروزی ۴ بر ۳ یوونتوس به پایان رسید؛ دیداری که در حاشیه آن، درگیری‌هایی میان پلیس و هواداران در سکوها رخ داد.
سه ماه بعد، کاناوارو در آخرین مسابقه فصل برای دومین بار در سری آ به میدان رفت؛ دیداری که ناپولی در آن برابر پارما به تساوی رسید.
او در تابستان ۱۹۹۳ در آستانه انتقال به یکی از باشگاه‌های سری بی قرار داشت، اما مارچلو لیپی، سرمربی جدید ناپولی، مانع این انتقال شد و کاناوارو را به یکی از بازیکنان ثابت ترکیب اصلی تبدیل کرد.
کاناوارو درباره لیپی گفت: «او واقعاً به من ایمان داشت.»
روز پیش از نخستین حضور ثابت کاناوارو در ترکیب ناپولی مقابل تورینو، لیپی از او پرسید که آیا آمادگی بازی کردن دارد یا نه.
کاناوارو توضیح داد: «گفتم بله، با اینکه پاهایم به دلیل برنامه تمرینی اختصاصی به‌شدت درد می‌کردند. با گذشت زمان متوجه شدم که این یک آزمون شخصیتی بود. به یاد دارم که لیپی همیشه از من می‌خواست بازی را پیش‌بینی کنم. او اغلب می‌گفت: مدافعی که اجازه دهد توپ روی زمین حرکت کند، مرده است.»
کاناوارو در مجموع ۲۹ بازی انجام داد و به ناپولی کمک کرد سهمیه حضور در جام یوفا را به دست آورد.
فصل بعد، پس از جدایی فرارا، او به رهبر خط دفاعی ناپولی تبدیل شد و نخستین گل دوران حرفه‌ای خود را در تساوی یک بر یک مقابل آث میلان به ثمر رساند. کاناوارو همچنین در دومین بازی پایانی فصل نخستین کارت قرمز دوران حرفه‌ای خود را دریافت کرد و به همین دلیل، پیروزی ناپولی برابر پارما در آخرین روز فصل را از دست داد.
اما او دیگر هرگز پیراهن تیم دوران کودکی‌اش را بر تن نکرد.
ناپولی با مشکلات مالی جدی مواجه شده بود. کورادو فرلاینو، رئیس باشگاه، به کاناوارو گفت که اگر پیشنهاد پارما را نپذیرد، مسئولیت ورشکستگی قریب‌الوقوع ناپولی بر عهده او خواهد بود. این مدافع ۲۱ساله در نهایت با چشمانی اشک‌بار از باشگاهی که فوتبال را در آن آغاز کرده بود، خداحافظی کرد.
با گذشت زمان مشخص شد که این انتقال تصمیم درستی برای آینده حرفه‌ای او بوده است. ناپولی به مسیر نزولی خود ادامه داد، اما پارما پس از صعود به سری آ در سال ۱۹۹۰، روندی خیره‌کننده را آغاز کرده بود. این تیم پیش از آنکه با پیروزی مجموع ۲ بر یک مقابل یوونتوس در فینال جام یوفا قهرمان شود، جام حذفی ایتالیا، جام در جام اروپا و سوپرجام اروپا را نیز فتح کرده بود.
کاناوارو به تیمی پیوست که بازیکنانی مانند هریستو استویچکوف، فیلیپو اینزاگی و لورنزو مینوتی را در اختیار داشت. او همچنین بار دیگر با هم‌تیمی‌های سابق خود در ناپولی، یعنی جانفرانکو زولا و دینو باجو، هم‌بازی شد.
پارما با هدایت نِویو اسکالا فصل چندان موفقی را پشت سر نگذاشت و در تابستان، کارلو آنچلوتی به‌عنوان سرمربی جدید انتخاب شد. آنچلوتی نیز بازیکنانی مانند لیلیان تورام، هرنان کرسپو و انریکو کیه‌زا را به تیم اضافه کرد.
پارما پس از این تغییرات، در سری آ به مقام دوم رسید و کاناوارو پس از یک تجربه ناموفق در پست مدافع راست، بار دیگر در قلب خط دفاعی درخشید. آنچلوتی نیز این باشگاه را برای نخستین بار به لیگ قهرمانان اروپا رساند؛ هرچند پارما نتوانست از مرحله گروهی عبور کند. دورتموند، قهرمان دوره قبل، اسپارتا پراگ و گالاتاسرای دیگر تیم‌های گروه بودند.
در فصل ۹۹-۱۹۹۸، پارما موفق شد دو جام مهم به دست آورد. این تیم ابتدا فیورنتینا را در فینال جام حذفی ایتالیا شکست داد و سپس با پیروزی قاطع برابر مارسی، برای دومین بار قهرمان جام یوفا شد.
کاناوارو سال‌ها بعد در یک پادکست درباره آن تیم گفت: «تیم فوق‌العاده‌ای بود؛ با تورام، کرسپو، ورون، کیه‌زا، دینو باجو و بوفون. نتوانستیم قهرمان لیگ شویم، اما پارمای ما حریفان را کاملاً از پیش رو برمی‌داشت. در فینال جام یوفا مارسی را ۳ بر صفر شکست دادیم، اما بوردو را هم ۶ بر صفر، گالاتاسرای را ۴ بر صفر و یوونتوس و میلان را نیز در هم کوبیدیم.»
فصل بعد برای پارما ناامیدکننده بود. مشکلات مالی باشگاه باعث شد تورام و بوفون راهی یوونتوس شوند و ماریو آموروزو نیز به بوروسیا دورتموند بپیوندد. با وجود تغییرات گسترده در ترکیب تیم، کاناوارو در پارما ماند و با شکست یوونتوس در فینال رفت‌وبرگشت جام حذفی، یک قهرمانی دیگر در این رقابت‌ها به دست آورد.
او با ۲۹۰ بازی، دو قهرمانی در جام حذفی ایتالیا و یک عنوان قهرمانی جام یوفا، به اسطوره‌ای در پارما تبدیل شده بود. با این حال، این باشگاه نمی‌توانست پیشنهادهای مالی آث میلان و اینتر را نادیده بگیرد.
در نهایت، اینتر با پرداخت ۲۳ میلیون یورو در رقابت برای جذب کاناوارو پیروز شد. با این حال، دوران حضور او در سن‌سیرو به‌هیچ‌وجه به درخشانی روزهایش در پارما نبود.
موفقیت در یوونتوس و رسوایی کالچوپولی
کاناوارو در دومین بازی خود برای اینتر، در دیدار لیگ قهرمانان اروپا برابر روزنبورگ، طی پنج دقیقه دو کارت زرد دریافت کرد و از زمین اخراج شد.
مدتی بعد، استخوان پای او شکست؛ اما اجازه یافت به بازی کردن ادامه دهد. تصمیمی که بعدها از آن ابراز پشیمانی کرد.
او گفت: «تا امروز نمی‌دانم چرا کادر پزشکی تصمیم گرفت باید بازی کنم. یک سال بعد، ۷۵ درصد پایم را احساس نمی‌کردم. روبرتو مانچینی سرمربی تیم بود و به او گفتم: رئیس، دیگر نمی‌توانم این وضعیت را تحمل کنم. باید متوقف شوم؛ دیگر نمی‌توانم ادامه بدهم.»
در دومین فصل حضور کاناوارو در اینتر، او بیشتر اوقات از ترکیب تیم کنار گذاشته می‌شد. اینتر در سری آ به رتبه چهارم سقوط کرد و مدافع ایتالیایی پس از دو سال تصمیم گرفت پیشنهاد یوونتوس را بپذیرد؛ انتقالی که او را بار دیگر در کنار هم‌تیمی‌های سابقش در پارما، یعنی بوفون و تورام، و همچنین قهرمان دوران کودکی‌اش در ناپولی، چیرو فرارا، قرار داد.
کاناوارو گفت: «۲۹ ساله بودم و در آن مقطع به کنار گذاشتن فوتبال فکر می‌کردم. خوشبختانه تیمم را عوض کردم و این تصمیم فوق‌العاده‌ای بود.»
او در تیم فابیو کاپلو احساس می‌کرد به خانه بازگشته است و به‌تدریج به یکی از اسطوره‌های فوتبال ایتالیا تبدیل شد.
یوونتوس در نخستین فصل حضور او قهرمان سری آ شد و کاناوارو نخستین جایزه از دو عنوان متوالی بهترین مدافع سال سری آ را به دست آورد.
در فصل بعد نیز یوونتوس با اختلافی قابل‌توجه در صدر جدول قرار داشت که در اوایل ماه مه، رسوایی کالچوپولی فوتبال ایتالیا را در شوک فرو برد.
مشخص شد برخی مدیران باشگاه در اقدامات فسادآمیز، از جمله تلاش برای تأثیرگذاری بر انتخاب داوران با هدف ایجاد شرایط به سود یوونتوس، دست داشته‌اند. تحقیقات زمانی به کشف این ماجرا رسید که مأموران در جریان بررسی ادعاهای مربوط به استفاده سازمان‌یافته از مواد نیروزا در یوونتوس، تماس‌های تلفنی لوچیانو موجی، مدیرکل وقت باشگاه، را شنود کردند.
در پی این رسوایی، یوونتوس هر دو عنوان قهرمانی خود را از دست داد و با کسر امتیاز قابل‌توجه به سری بی سقوط کرد. میلان، فیورنتینا و لاتزیو نیز هر کدام به دلیل نقششان در این پرونده با کسر ۳۰ امتیاز مواجه شدند.
با وجود این اتفاقات، کاناوارو همچنان از عملکرد یوونتوس در آن سال‌ها دفاع می‌کند. او در برنامه تلویزیونی «ایل کونفرونتو» گفت: «ما به هیچ‌کس نیاز نداشتیم. آن‌قدر از بقیه قوی‌تر بودیم که باز هم توانستیم قهرمان شویم.»
او ادامه داد: «قهرمانی‌ها را از شما گرفتند، اما از نظر من، آن‌ها همچنان متعلق به من هستند. هنوز مدالم را در خانه دارم. به‌جای دو مدال، یکی دارم؛ اما همان یک مدال نشان‌دهنده قهرمانی در سری آ است. این موضوع تا ابد در تاریخ فوتبال ما محل بحث خواهد بود، اما من احساس می‌کنم هر دو قهرمانی سری آ متعلق به من هستند.
موجی بهترین مدیر ورزشی ایتالیا بود. مشکل از قوانین بود؛ چون وقتی قانونی وجود دارد که هر کسی می‌تواند با داوران تماس بگیرد، یعنی کل سیستم اشتباه است. اکنون در ایتالیا دسترسی به دنیای داوری غیرممکن است، در حالی که پیش‌تر این سیستم بود که ایراد داشت.»
در شرایطی که بازیکنانی مانند پاول ندود، الساندرو دل پیرو، داوید ترزگه و بوفون در یوونتوس ماندند تا به این تیم برای بازگشت به سری آ کمک کنند، کاناوارو در میان ستاره‌هایی قرار گرفت که پس از سقوط باشگاه، تصمیم به جدایی گرفتند.
- برچسب ها : ایتالیا, توپ طلا, جام جهانی 2006, دیگو مارادونا, رئال مادرید, فابیو کاناوارو, کالچوپولی, ناپولی, یوونتوس