پیدا کردن جانشینی شایسته برای اسطوره بارسلونا کار بسیار دشواری برای آلبی‌سلسته خواهد بود، اما چند گزینه امیدوارکننده برای پوشیدن پیراهن شماره ۱۰ وجود دارند.
سه‌شنبه شب در ورزشگاه مشهور مونومنتال ریورپلاته، لیونل مسی دویست‌وهشتمین و آخرین بازی ملی خود را برای آرژانتین انجام خواهد داد. آدیداس، اسپانسر مسی، برای این بازیکن ۳۹ ساله پیراهنی ویژه و یادبود طراحی کرده است تا او در دیدار برابر بنین آن را بر تن کند؛ پیراهنی که نام و شماره او با رنگ طلایی روی آن نقش بسته و نمادی از ارزش فوق‌العاده‌ای است که مسی طی نزدیک به ۲۱ سال حضور در تیم ملی برای کشورش داشته است.
مسی دوران حضورش در تیم ملی آرژانتین را به‌عنوان پرافتخارترین بازیکن تاریخ این تیم از نظر تعداد بازی و بهترین گلزن تاریخ با ۱۲۵ گل به پایان خواهد رساند. او همچنین بازیکنی بود که آرژانتین را به سومین قهرمانی جهان و دو قهرمانی متوالی در کوپا آمریکا رساند.
مسی در تابستان نیز تا آستانه کسب دومین مدال طلای جام جهانی پیش رفت. او در مسیر رسیدن آرژانتین به فینال مقابل اسپانیا، هشت گل به ثمر رساند، اما تیمش در دیدار نهایی شکست خورد. مسی پس از این مسابقات پدرش را از دست داد و در نهایت تصمیم به خداحافظی گرفت، زیرا احساس می‌کرد دیگر چیزی برای ارائه ندارد.
بدون شک هیچ بازیکنی نمی‌تواند جای خالی مسی را پر کند. از نگاه بسیاری، او بهترین بازیکنی است که تاریخ فوتبال به خود دیده و شاید دیگر هیچ‌کس نتواند از نظر استعداد ذاتی با او برابری کند. با این حال، پیراهن شماره ۱۰ باید به بازیکن دیگری برسد و آرژانتین باید راهی برای ادامه حضور در جمع قدرت‌های برتر فوتبال جهان بدون کاپیتان افسانه‌ای خود پیدا کند.
سنگینی پیراهن شماره ۱۰
هواداران آرژانتین پیش از این نیز چنین شرایطی را تجربه کرده‌اند. پس از پایان دوران حرفه‌ای دیگو مارادونا در سال ۱۹۹۴، آلبی‌سلسته وارد دوره‌ای از تغییرات تاکتیکی و ناکامی‌های گسترده شد؛ این تیم در جام جهانی ۱۹۹۸ در مرحله یک‌چهارم نهایی حذف شد و چهار سال بعد حتی نتوانست از مرحله گروهی صعود کند.
آرژانتین همچنین در سه دوره متوالی کوپا آمریکا در مرحله یک‌چهارم نهایی کنار رفت و در فینال سال ۲۰۰۴ نیز در ضربات پنالتی مقابل تیم دوم برزیل شکست خورد. پابلو آیمار، آریل اورتگا و خوان رومان ریکلمه هر کدام برای مدتی پیراهن نمادین شماره ۱۰ مارادونا را بر تن کردند و بازیکنان بزرگی بودند، اما در نهایت سنگینی این پیراهن بیش از حد انتظار بود.
مارادونا برای هواداران آرژانتین تقریباً جایگاهی الهی داشت؛ فوتبالیستی کاریزماتیک و خلاق که نقش اصلی را در قهرمانی کشورش در جام جهانی ۱۹۸۶ ایفا کرد. به نظر می‌رسید غیرممکن است بازیکنی بتواند جای او را بگیرد تا اینکه مسی در سال ۲۰۰۵ نخستین بازی ملی خود را انجام داد.
ریکلمه در ابتدا پیراهن شماره ۱۰ را حفظ کرد و همراه با مسی به مدال طلای المپیک رسید. او در سال ۲۰۰۹ از فوتبال ملی خداحافظی کرد و این پیراهن را به ستاره بارسلونا سپرد. مسی برای مدتی طولانی مجبور بود بخش بزرگی از هواداران آرژانتین را متقاعد کند که می‌تواند میراث مارادونا را ادامه دهد، اما در نهایت موفق شد و از یک بازی‌ساز آرام به رهبری قدرتمند تبدیل شد.
مسی پیراهن شماره ۱۰ را کاملاً از آن خود کرد و برخلاف انتظار، در کشورش به محبوبیتی برابر یا حتی بیشتر از مارادونا دست یافت. اما آیا چنین اتفاقی می‌تواند برای سومین بار رخ دهد؟
اگر آرژانتین بار دیگر وارد یک دوره انتقالی و ناامیدکننده شود، چندان تعجب‌آور نخواهد بود. در ترکیب فعلی لیونل اسکالونی نیز بازیکنی که بلافاصله شایستگی پوشیدن پیراهن مسی را داشته باشد، به چشم نمی‌خورد.
مطمئن‌ترین گزینه: خولیان آلوارس
ساده‌ترین تصمیم اسکالونی می‌تواند سپردن پیراهن شماره ۱۰ به خولیان آلوارس باشد. مهاجم اتلتیکو مادرید در مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۶ بارها نقش مسی را در خط حمله بر عهده گرفت؛ چراکه ستاره بزرگ آرژانتینی در این رقابت‌ها تنها ۱۰ بار در ترکیب اصلی قرار گرفت.
آلوارس عملکردی قابل توجه داشت و در مجموع روی هفت گل تأثیر مستقیم گذاشت. بهترین نمایش او در پیروزی پرگل ۴-۱ آرژانتین مقابل برزیل رقم خورد. او در دقیقه چهارم با یک ضربه تمام‌کننده دروازه برزیل را باز کرد، در پرسینگ نقش مهمی داشت و با حرکات مورب خود بارها خط دفاعی حریف را تحت فشار قرار داد.
از نظر تجربه در بالاترین سطح نیز گزینه‌ای بهتر از آلوارس وجود ندارد. او یکی از بازیکنان مهم منچسترسیتی در مسیر کسب سه‌گانه بود و پس از انتقال به اسپانیا، خیلی زود به مهره اصلی اتلتیکو مادرید تبدیل شد. آلوارس تاکنون در ۱۱۰ بازی برای اتلتیکو روی ۶۷ گل تأثیر مستقیم داشته و در ۲۶ سالگی وارد سالهای اوج دوران حرفه‌ای خود می‌شود. به همین دلیل، در تابستان گذشته مورد توجه جدی بارسلونا و آرسنال نیز قرار داشت. از نظر اسکالونی، انتخابی مطمئن‌تر از آلوارس وجود ندارد.
با این حال، آلوارس ویژگی‌های بازی‌سازی مسی را ندارد و در جام جهانی نیز، به‌جز گل تماشایی‌اش در مرحله یک‌چهارم نهایی مقابل سوئیس، عملکرد چندان درخشانی نداشت. او در ۶۱ بازی ملی تنها ۱۶ گل به ثمر رسانده و برای تبدیل شدن به جانشینی شایسته برای مسی باید ثابت کند می‌تواند در بزرگ‌ترین مسابقات به‌طور مداوم تعیین‌کننده باشد و از نظر فیزیکی نیز پیشرفت کند.
شبیه‌ترین به مسی: نیکو پاز
نیکو پاز شروع چندان درخشانی در تیم ملی آرژانتین نداشته و در ۱۳ بازی تنها سه گل زده است. او در جام جهانی نیز فرصت چندانی برای بازی پیدا نکرد؛ موضوعی که تا حد زیادی به شباهت سبک بازی او با مسی مربوط می‌شود.
پاز یک شماره ۱۰ باهوش و فوق‌العاده تکنیکی است که می‌تواند در یک لحظه روند بازی را تغییر دهد و مانند مسی، چپ‌پا است. به همین دلیل، طبیعی است که او یکی از گزینه‌های اصلی برای جانشینی مسی باشد. این بازیکن ۲۲ ساله در کومو نیز مسیر مشابهی را دنبال می‌کند و به جوان‌ترین بازیکن آرژانتینی پس از مسی در بارسلونا در سال ۲۰۰۸ تبدیل شده که در یک بازی لیگ قهرمانان اروپا چند پاس گل ارسال کرده است.
پاز در نخستین حضور تاریخ کومو در لیگ قهرمانان اروپا، در پیروزی پرگل ۴-۱ مقابل لایپزیگ دو پاس گل داد. او با ثبت آمار ۹۵ درصد پاس صحیح، چهار دریبل موفق و ۱۰ دوئل زمینی پیروز، یکی از جدی‌ترین گزینه‌ها برای انتخاب به‌عنوان بهترین بازیکن زمین بود.
کومو از زمان جذب پاز از رئال مادرید در سال ۲۰۲۴ به چنین نمایش‌هایی عادت کرده است. او نقش مهمی در صعود سریع کومو تحت هدایت سسک فابرگاس داشته و آینده بسیار درخشانی نیز می‌تواند در رئال مادرید داشته باشد؛ باشگاهی که طبق گزارش‌ها تابستان آینده از بند بازخرید او استفاده خواهد کرد.
فابرگاس در ماه اوت درباره پاز گفت:
«نیکو پاز همه چیز دارد. او شجاعت، دید و جاه‌طلبی فوق‌العاده‌ای دارد.»
مسی نیز بارها از پاز تمجید کرده و درباره او گفته است که «ذهن بسیار خوبی دارد» و «فوتبال را کاملاً درک می‌کند». این توصیف به‌خوبی نشان می‌دهد چرا پاز به امید بزرگ بعدی فوتبال آرژانتین تبدیل شده است.
با این حال، باید انتظارات از او را تا حدی کنترل کرد. پاز در گلزنی توانایی خوبی دارد، اما احتمالاً هرگز به اندازه مسی گلزن نخواهد شد. او بیشتر مهره‌ای کلیدی در ساختار تیم است تا بازیکنی که همه چیز حول محور او شکل بگیرد. البته این موضوع لزوماً نقطه ضعف نیست؛ چراکه ویژگی‌های خلاقانه پاز می‌تواند به آرژانتین کمک کند تا تیمی متعادل‌تر در فاز هجومی باشد و کمتر به یک بازیکن برای رقم زدن تفاوت‌ها وابسته شود.
فرانکو ماستانتونو، غیرمنتظره‌ترین
آرژانتین یک چپ‌پای آینده‌دار دیگر نیز در اختیار دارد؛ فرانکو ماستانتونو، وینگر ۱۹ سالهای که از آکادمی ریورپلاته به فوتبال حرفه‌ای معرفی شده است. او پس از انتقال ۴۵ میلیون یورویی به رئال مادرید در تابستان گذشته، نخستین فصل دشواری را در فوتبال اروپا تجربه کرد و تنها در ۲۳ بازی لالیگا به میدان رفت.
ماستانتونو قربانی بی‌ثباتی در رئال مادرید شد و نتوانست جایگاه ثابتی در تیم پیدا کند؛ تیمی که ابتدا تحت هدایت ژابی آلونسو و سپس آلوارو آربلوا از یک بحران به بحران دیگری رفت. رئال مادرید در ماه اوت او را به‌صورت قرضی به فیورنتینا فرستاد و این انتقال به شروعی دوباره برای او تبدیل شد.
هواداران فیورنتینا خیلی زود به این بازیکن نوجوان علاقه‌مند شدند. ماستانتونو در پیروزی ۴-۲ مقابل ونتزیا در ۱۱ سپتامبر یک هت‌تریک تماشایی به ثمر رساند. او دو گل نخست خود را با دو شوت فوق‌العاده از خارج محوطه جریمه زد و گل سوم را نیز پس از یک حرکت هوشمندانه در فضای میان مدافع میانی و مدافع چپ ونتزیا به ثمر رساند.
او مانند مسی ترجیح می‌دهد از جناح راست حرکتش را آغاز کند و سپس برای مشارکت در بازی به داخل زمین بزند. ماستانتونو زمانی که مقابل دروازه قرار می‌گیرد بسیار خطرناک است و با مرکز ثقل پایین خود، در فضاهای فشرده نیز توانایی بالایی در دریبل و کنترل توپ دارد.
ماستانتونو پیش از این نیز پیراهن شماره ۱۰ آرژانتین را بر تن کرده و با پوشیدن آن در دیدار مقدماتی جام جهانی مقابل اکوادور، رکورد مارادونا را شکست و به جوان‌ترین بازیکن آرژانتینی تبدیل شد که این شماره را در یک مسابقه مقدماتی جام جهانی پوشیده است. او از نظر شخصیتی نیز توانایی پذیرش دوباره این مسئولیت را دارد.
ماستانتونو سرعتی را که مسی در سالهای جوانی داشت ندارد، اما چابکی، ترکیب‌های سریع و اعتمادبه‌نفس خود را به‌عنوان نقاط قوت در اختیار دارد.
بسیاری از بازیکنان در طول تاریخ فوتبال باشگاهی و ملی زیر فشار مقایسه شدن با مسی شکست خورده‌اند، اما ماستانتونو از چنین چالشی استقبال خواهد کرد. از نظر استعداد و ظرفیت پیشرفت، او هیجان‌انگیزترین گزینه‌ای است که اسکالونی می‌تواند در نظر بگیرد.
خارج از جمع مدعیان: تیاگو آلمادا
تیاگو آلمادا ابتدا قرار بود در دیدار آرژانتین مقابل اکوادور پیش از ماستانتونو پیراهن شماره ۱۰ را بر تن کند، اما مصدومیت در آخرین لحظه مانع حضور او شد. مشکلات آمادگی جسمانی همچنین باعث شده این بازیکن ۲۵ ساله از آخرین فهرست تیم ملی نیز خارج شود، اما او سال‌ها یکی از بازیکنان مورد اعتماد اسکالونی بوده است.
این محصول آکادمی ولز سارسفیلد یکی از اعضای تیم قهرمان آرژانتین در جام جهانی قطر بود و در ۲۵ بازی ملی، مهره‌ای مفید نشان داده است. آلمادا می‌تواند به‌عنوان هافبک هجومی سنتی، شماره ۸ عقب‌تر یا در هر دو جناح بازی کند. او با وجود قد ۱.۷۰ متری، قدرت بدنی قابل توجهی دارد، دوندگی بالایی از خود نشان می‌دهد و در شکستن خطوط دفاعی و تغییر سریع جهت حرکت بسیار توانمند است.
با این حال، باید پذیرفت که آلمادا هنوز به سطح بازیکنان نخبه نرسیده است. او در دوران حضورش در لیگ MLS و آتلانتا یونایتد فوق‌العاده بود، اما در فوتبال اروپا نتوانست همان عملکرد را تکرار کند. او یک دوره قرضی ناموفق در لیون داشت و سپس در اتلتیکو مادرید نیز در لالیگا کاملاً ناکام ماند.
سیستم دفاعی و سختگیرانه دیه‌گو سیمئونه با سبک بازی آلمادا سازگار نبود و او نتوانست جایگاهی ثابت در ترکیب اصلی به دست آورد. آلمادا در نهایت در ۲۷ بازی لالیگا تنها سه گل به ثمر رساند.
اتلتیکو مادرید در تابستان او را با ضرر مالی فروخت؛ ریورپلاته با پیشنهادی ۲۰ میلیون یورویی برای جذب او وارد عمل شد، هرچند در قرارداد بند بازخرید نیز گنجانده شد.
این موضوع نشان می‌دهد سیمئونه همچنان برای استعداد آلمادا ارزش قائل بوده است و این بازیکن ممکن است اکنون در کشورش دوباره بهترین فرم خود را پیدا کند. بازگشت او به فوتبال آرژانتین برای دوران ملی‌اش نیز اتفاق مثبتی است، چراکه اسکالونی می‌تواند او را به‌طور منظم زیر نظر داشته باشد. آلمادا نیز شروع خوبی در ریورپلاته داشته و در پنج بازی ابتدایی خود از ابتدا، دو گل به ثمر رسانده است.
او شاید شانس زیادی برای پوشیدن پیراهن شماره ۱۰ نداشته باشد، اما طی چهار سال گذشته اعتماد اسکالونی را به دست آورده است.
پایان یک دوران
احتمال اینکه آرژانتین بتواند جانشینی واقعی برای مسی پیدا کند، بسیار اندک است. ستاره اینتر میامی را می‌توان به «نئو» در فیلم «ماتریکس» تشبیه کرد؛ استثنایی که تمام قوانین فیزیک و منطق را به چالش می‌کشید و همیشه چندین قدم از رقبایش جلوتر بود. به همین دلیل، نگاه کردن به تغییر شماره ۱۰ به‌عنوان انتقال یک مشعل از نسلی به نسل دیگر چندان منطقی نیست.
آرژانتین باید تکامل پیدا کند و چندین بازیکن باید برای جبران تأثیر مسی مسئولیت بیشتری بر عهده بگیرند.
اگر آلوارس در خط حمله بازی کند، پاز پشت سر او قرار بگیرد و ماستانتونو در سمت راست به میدان برود، در نهایت چندان مهم نخواهد بود که کدام‌یک پیراهن شماره ۱۰ را بر تن می‌کند. این بازیکنان می‌توانند مکمل بسیار خوبی برای یکدیگر باشند و با حضور انزو فرناندز و الکسیس مک‌آلیستر در خط میانی، آرژانتین همچنان می‌تواند برای هر تیمی خطرناک باشد.
به نظر می‌رسد کریستین رومرو نیز کاپیتان جدید آلبی‌سلسته خواهد شد؛ بنابراین آرژانتین همچنان یک رهبر باتجربه در خط دفاعی خواهد داشت و لیساندرو مارتینز نیز می‌تواند بار دیگر در کنار او بازی کند.
پایه‌های لازم برای ادامه موفقیت همچنان وجود دارند؛ بازیکنانی که لائوتارو مارتینز نیز به جمع آنها اضافه می‌شود و برای حضور در خط حمله رقابت خواهد کرد. با این حال، خداحافظی مسی احتمالاً آخرین تغییر بزرگ نخواهد بود.
نیکولاس اوتامندی نیز پس از جام جهانی از فوتبال ملی خداحافظی کرده و احتمالاً امیلیانو مارتینز، لئاندرو پاردس و نیکولاس تاگلیافیکو نیز در آینده‌ای نه‌چندان دور همین مسیر را دنبال خواهند کرد. رودریگو دی‌پل و جیووانی لو سلسو نیز از مرز ۳۰ سالگی عبور کرده‌اند.
اگر این مسائل کافی نبود، قرارداد اسکالونی نیز در ماه دسامبر به پایان می‌رسد. این مربی البته اشاره کرده که برای تمدید قرارداد آمادگی دارد، اما در حال حاضر ابهام‌هایی پیرامون آینده تیم ملی آرژانتین وجود دارد.
دوران جدیدی در فوتبال آرژانتین آغاز شده است؛ دورانی که با چالش‌های قابل توجهی همراه خواهد بود. در غیاب مسی، مسئولیت هر بازیکن تیم خواهد بود که به نفر کناری خود انگیزه بدهد و الهام‌بخش او باشد.
- برچسب ها : آرژانتین, تیاگو آلمادا, خولین آلوارز, فرانکو ماستانتونو, لیونل مسی, نیکو پاز