مایکل کریک دیگر جایگاهی قابل دفاع در منچستریونایتد ندارد، اما مدیرانی که او را به این سمت منصوب کردند نیز باید پاسخ‌گوی وضعیت بحرانی باشگاه باشند.
منچستریونایتد برای نجات از بحران کنونی، بیش از هر زمان دیگری به اتحاد هوادارانش نیاز دارد. اگر طرفداران شیاطین سرخ برای کنار زدن مالکان ناکارآمد باشگاه متحد نشوند، این تیم همچنان به سوژه تمسخر فوتبال انگلیس تبدیل خواهد ماند.
مایکل کریک پس از شکست تحقیرآمیز ۴ بر یک مقابل کومو در روز چهارشنبه، وعده واکنش قاطع منچستریونایتد برابر بورنموث را داده بود. او در نشست خبری پیش از مسابقه گفت: «یکشنبه تیم متفاوتی خواهیم بود. باید یکشنبه تیم متفاوتی باشیم.»
اما چنین اتفاقی رخ نداد. منچستریونایتد بار دیگر همان تیم آشفته‌ای بود که در ورزشگاه سینیاگلیا مقابل کومو تحقیر شده بود. زیرا در اولدترافورد دیگر چیزی تغییر نمی‌کند؛ دست‌کم در شرایط کنونی. تاریخ مدام تکرار می‌شود.
از زمان بازنشستگی سر الکس فرگوسن در سال ۲۰۱۳، منچستریونایتد از بحرانی به بحران دیگر افتاده است و فضای ناامیدی پیرامون شیاطین سرخ تنها در مقاطعی کوتاه و با امیدهای واهی به بهبود شرایط، از بین رفته است.
وضعیت کریک خود نمونه روشنی از این چرخه تکراری است. او پس از دوران تقریباً بی‌وقفه ناکامی‌های روبن آموریم، با رساندن منچستریونایتد به لیگ قهرمانان اروپا، امیدها را برای احیای این تیم زنده کرد؛ اما حالا، کمتر از شش ماه بعد، ادامه حضور خودش نیز در این سمت قابل دفاع نیست و یونایتد بار دیگر پس از مجموعه‌ای از نتایج فاجعه‌بار به سوژه تمسخر تبدیل شده است.
شکست ۳ بر صفر یکشنبه مقابل بورنموث، ششمین بازی متوالی منچستریونایتد در لیگ برتر بدون پیروزی و هشتمین مسابقه پیاپی این تیم در تمامی رقابت‌ها بدون برد بود. فارغ از اینکه چه نظری درباره کیفیت یا شخصیت بازیکنان داشته باشیم، معیار قضاوت درباره یک سرمربی نتایج اوست؛ و کارنامه کریک از نظر تاریخی بسیار ضعیف بوده است. او به‌سادگی باید برکنار شود.
اما افرادی که او را به این سمت منصوب کردند نیز باید کنار بروند.
«آن‌ها هیچ‌چیزی نیستند»
اظهارات تند برونو فرناندز پس از مسابقه مقابل کومو نشان داد که کریک به‌وضوح کنترل رختکن را از دست داده است. با این حال، او همچنان از حمایت هواداران برخوردار است؛ البته نه به این دلیل که آن‌ها معتقدند کریک می‌تواند شرایط را تغییر دهد.
پس از سوت پایان دیدار برابر بورنموث، هواداران هنگام همراهی کریک به سمت تونل ورزشگاه او را تشویق کردند، اما بلافاصله پس از آن، بازیکنانی را که همچنان در زمین حضور داشتند، هو کردند. دلیل این واکنش روشن بود: هواداران احساس می‌کنند کریک به باشگاه اهمیت می‌دهد، اما بازیکنان تیم چنین تعهدی ندارند.
گری نویل، مدافع راست سابق منچستریونایتد، نیز پس از این مسابقه در پادکست خود در اسکای اسپورتس به‌شدت از بازیکنان انتقاد کرد.
ملی‌پوش سابق انگلیس گفت: «بعضی از آن‌ها چندان حرفه‌ای نیستند. من در منچستر زندگی می‌کنم و می‌دانم که برخی از آن‌ها رفتار حرفه‌ای مناسبی ندارند. بنابراین، دیگر حوصله آن‌ها را ندارم.
بعضی از آن‌ها به‌موقع نمی‌خوابند، غذاهای مناسبی نمی‌خورند، در تمام ساعات روز به منچستریونایتد فکر نمی‌کنند و آن‌طور که باید، زندگی‌شان را وقف این باشگاه نکرده‌اند؛ همان‌طور که از یک بازیکن حرفه‌ای انتظار می‌رود. چرا؟ چون این جایگاه به سرشان زده است. بعضی از این بازیکنان هیچ‌چیزی نیستند.»
اما چه کسی مسئول شکل‌گیری چنین وضعیتی است؟
«رفتاری که با ما دارید، مایه شرمساری است»
کریک به‌عنوان سرمربی، قطعاً بخشی از مسئولیت را بر عهده دارد؛ به‌ویژه اینکه نتوانسته بازیکنانش را حتی به دوندگی و تلاش برای خودش وادار کند. نمایش‌های بی‌روح منچستریونایتد در این فصل، بازتابی منفی از توانایی‌های انگیزشی او بوده است. این تیم نیز از نظر کیفیت ترکیب، نباید در موقعیتی قرار بگیرد که تنها اندکی بالاتر از منطقه سقوط جدول باشد.
با این حال، فارغ از اینکه چه نظری درباره شخصیت یا عملکرد لیساندرو مارتینز در این فصل داشته باشیم، بعید است کسی با دیدن نیمکت منچستریونایتد مقابل کومو، با این برداشت مدافع آرژانتینی مخالفت کند که جیسون ویلکاکس، مدیر فوتبال باشگاه، عملکردی فاجعه‌بار داشته است.
منچستریونایتد از زمان ورود ویلکاکس به اولدترافورد در آوریل ۲۰۲۴، بیش از ۵۵۰ میلیون پوند (حدود ۷۳۵ میلیون دلار) برای جذب بازیکن هزینه کرده است؛ با این حال، این تیم در تمام خطوط زمین از کمبود بازیکنان باکیفیت یا گزینه‌های جایگزین مناسب رنج می‌برد.
البته تغییر سه سرمربی دائمی در این مدت نیز به بهبود شرایط کمک نکرده است؛ موضوعی که ناکارآمدی ویلکاکس و سایر اعضای تیم نقل‌وانتقالات تحت مدیریت سر جیم رتکلیف را برجسته‌تر می‌کند.
شرکت اینئوس از زمانی که بیش از دو سال و نیم پیش ۲۸ درصد از سهام باشگاه را خرید، تقریباً در تمام تصمیم‌های مدیریتی مهم خود ناکام بوده است.
اریک تن‌هاخ هرگز نباید پس از فصل ۲۴-۲۰۲۳ در سمت خود باقی می‌ماند؛ چه برسد به اینکه باشگاه در بازار نقل‌وانتقالات نیز حمایت گسترده‌ای از او کرد. روبن آموریم هم انتخابی فاجعه‌بار بود و بیش از حد لازم در سمتش باقی ماند. در مورد کریک نیز از ابتدا مشخص بود که او قرار نیست چیزی فراتر از نسخه دیگری از اوله گونار سولشر باشد.
در نتیجه، همان هوادارانی که از حضور رتکلیف، به‌عنوان یکی از طرفداران منچستریونایتد، در رأس امور فوتبالی باشگاه استقبال کرده بودند، مدت‌هاست به این نتیجه رسیده‌اند که او تفاوت چندانی با خانواده گلیزر ندارد؛ مالکانی که هنگام تکمیل خرید اهرمی منچستریونایتد در سال ۲۰۰۵، بیش از ۶۰۰ میلیون پوند بدهی بر دوش باشگاه گذاشتند.
گروه هواداری «رد آرمی» حتی در دربی منچستر در ماه گذشته، بنری با این مضمون به نمایش گذاشت: «رفتاری که با ما دارید، مایه شرمساری است.»
این اعتراض کاملاً قابل درک است، اما اکنون زمان آن رسیده که تمام هواداران منچستریونایتد برای تغییر این وضعیت اقدامی جدی انجام دهند.
«همه‌شان را به آتش بکشید!»
اعتراض هواداران به خانواده گلیزر سابقه‌ای طولانی دارد، اما تاکنون این اعتراض‌ها برای بیرون راندن مالکان آمریکایی از باشگاه کافی نبوده است. شاید اکنون شرایط متفاوت باشد.
شدت خشم هواداران علیه مالکان و مدیران باشگاه به‌طور چشمگیری افزایش یافته است. علاوه بر شعارهای همیشگی برای فروش باشگاه و بازگشت گلیزرها به کشورشان، نام ویلکاکس نیز در اعتراض‌های روز یکشنبه به‌طور مستقیم مطرح شد. رتکلیف هم به دلیل برنامه‌هایش برای ساخت ورزشگاهی جدید، هدف شعارهای تند هواداران قرار گرفت.
با این حال، شاید روشن‌ترین نشانه از سمی شدن فضای اولدترافورد، شعارهایی بود که هواداران علیه مالکان سر دادند: «آتش بزرگی روشن کنید، گلیزرها را بالای آن بگذارید، رتکلیف را وسط قرار دهید و همه‌شان را به آتش بکشید!»
چنین ادبیات خشونت‌آمیزی آشکارا قابل دفاع نیست؛ اما نمی‌توان از این واقعیت چشم‌پوشی کرد که برای کنار زدن مالکان مشترک باشگاه، به اقدامی قاطع، مستمر و مهم‌تر از هر چیز، کاملاً متحدانه از سوی هواداران نیاز است.
در نهایت، اقدامات از حرف‌ها تأثیرگذارترند. تنها چیزی که تاجران و سرمایه‌گذارانی مانند خانواده گلیزر و رتکلیف به آن اهمیت می‌دهند، پول است. بنابراین، هواداران منچستریونایتد باید با کاهش درآمدهای باشگاه، فشار واقعی بر مالکان وارد کنند.
دست‌کم، هواداران می‌توانند از الگوی گروه «اسپیریت آو شنکلی» در لیورپول پیروی کنند و اعتراض «حتی یک پوند هم در ورزشگاه خرج نکنید» را به راه بیندازند. این اقدام به معنای خودداری از هرگونه خرید در اولدترافورد و فروشگاه‌های متعدد محصولات رسمی باشگاه خواهد بود.
همچنین دلایل قابل توجهی وجود دارد که هواداران منچستریونایتد از الگوی طرفداران لاتزیو پیروی کنند؛ هوادارانی که در حال حاضر با تحریم مسابقات خانگی تلاش می‌کنند کلودیو لوتیتو، مالک منفور باشگاه ایتالیایی، را به فروش تیم وادار کنند.
بدون شک، عده‌ای با چنین اقدامات شدیدی مخالف خواهند بود و استدلال می‌کنند که این تصمیم‌ها تنها به تیم ضربه می‌زند. اما واقعاً شرایط منچستریونایتد در این مقطع چقدر می‌تواند بدتر شود؟
از سوی دیگر، حمایت هواداران نیز در حال حاضر کوچک‌ترین تأثیر مثبتی بر عملکرد بازیکنان نداشته است. آنچه بازیکنان روز یکشنبه به نمایش گذاشتند، تنها یادآوری دردناکی بود از اینکه استانداردهای باشگاه از دوران بازیکنانی مانند برایان رابسون، اریک کانتونا و روی کین تا چه اندازه سقوط کرده است.
هواداران نیز ساده‌لوح نیستند و می‌دانند که خطر وخیم‌تر شدن شرایط کاملاً جدی است. گروه هواداری «۱۹۵۸» بیش از یک سال است که هشدار می‌دهد باشگاه محبوبشان در حال تجربه مرگی تدریجی است. اکنون نیز به نظر می‌رسد تنها راه نجات منچستریونایتد، کنار رفتن خانواده گلیزر و اینئوس باشد.
زیرا اخراج سرمربی مشکل را حل نخواهد کرد و تعویض بازیکنان نیز چیزی جز سرپوش گذاشتن بر مشکلات اساسی نیست. تا زمانی که مالکان باشگاه تغییر نکنند، منچستریونایتد همان مجموعه آشفته و ناکارآمدی باقی خواهد ماند که بیش از یک دهه است هوادارانش را ناامید کرده است.
- برچسب ها : اولدترافورد, جیم رتکلیف, خانواده گلیزر, گزارش و تحلیل, مایکل کریک, منچستریونایتد