دپورتیوو لاکرونیا پس از هشت سال دوباره به لالیگا برگشته و شروعی امیدوارکننده در فصل جدید داشته است؛ تیمی که حالا هوادارانش را به یاد نسل طلایی «سوپر دپور» در اوایل دهه ۲۰۰۰ انداخته است.
در ژوئیه ۲۰۲۰، دپورتیوو لاکرونیا به یکی از تلخ‌ترین مقاطع تاریخ خود رسید. این تیم پس از پایان فصل در رتبه نوزدهم لیگ دسته دوم اسپانیا، برای نخستین بار در ۴۰ سال گذشته به دسته سوم سقوط کرد؛ اتفاقی که تنها ۲۰ سال پس از نخستین و تنها قهرمانی این باشگاه در سطح اول فوتبال اسپانیا رخ داد.
آن سقوط با جنجال‌های زیادی نیز همراه بود. دیدار پایانی دپورتیوو به دلیل مثبت شدن تست کرونای چند بازیکن فِوِنلابرادا به تعویق افتاد. در همین فاصله، پیروزی لوگو و آلباسته سرنوشت دپورتیوو را قطعی کرد؛ پیش از آنکه این تیم حتی فرصت حضور در زمین را پیدا کند.
مسئولان دپورتیوو معتقد بودند تمام مسابقات آن هفته باید به زمان دیگری موکول می‌شد تا همه تیم‌ها در شرایطی برابر به میدان بروند، اما درخواست‌های این باشگاه از لالیگا، فدراسیون فوتبال اسپانیا و دادگاه حکمیت ورزش پذیرفته نشد.
دپورتیوو پیش از آن نیز در سال‌های ۲۰۱۱، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ از لالیگا سقوط کرده بود؛ آن هم در شرایطی که باشگاه با بدهی‌های سنگین دست‌وپنجه نرم می‌کرد. با این حال، سقوط سال ۲۰۲۰ ضربه‌ای بسیار سنگین بود که جبران سریع آن امکان‌پذیر به نظر نمی‌رسید.
با وجود این، بازسازی تدریجی و برنامه‌ریزی‌شده باشگاه آغاز شد. در این مسیر، «دپورتیویسمو» (Deportivismo)؛ اصطلاحی برای توصیف وفاداری و دلبستگی عمیق هواداران باشگاه در جامعه گالیسیا، نقش مهمی در حرکت دپورتیوو به سوی دوره‌ای جدید ایفا کرد.
حالا دپورتیوو نه‌تنها دوباره در لالیگا حضور دارد، بلکه شروع فصل نشان می‌دهد این تیم می‌تواند تا پایان فصل برای کسب سهمیه رقابت‌های اروپایی نیز رقابت کند.
«لوس هرکولینوس» (هرکولی‌ها)، لقبی که به دپورتیوو داده شده، بار دیگر شایسته نام خود ظاهر شده‌اند؛ با ستاره‌هایی جدید که تلاش می‌کنند مسیر اسطوره‌های نسل فراموش‌نشدنی «سوپر دپور» را ادامه دهند.
اوج‌گیری در دهه ۹۰
بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۴، دپورتیوو یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های اسپانیا بود.
این تیم تحت هدایت آرسنیو ایگلسیاس، مهاجم سابقی که بین سال‌های ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۷ شش سال برای دپورتیوو در ورزشگاه ریازور بازی کرده بود، پس از ۱۸ سال به سطح اول فوتبال اسپانیا بازگشت.
دپورتیوو در فصل ۹۵-۱۹۹۴ به مقام دوم لالیگا رسید و تنها به دلیل تفاضل گل قهرمانی را از دست داد. آنها در همان مقطع نخستین جام مهم تاریخ باشگاه، یعنی کوپا دل‌ری را نیز فتح کردند.
ستاره آن تیم، مهاجم برزیلی ببتو بود که در مجموع ۱۳۱ بازی برای دپورتیوو ۸۶ گل به ثمر رساند. فران، هافبک تکنیکی اسپانیایی، مائورو سیلوا، هافبک شماره ۶ و جنگنده، میروسلاو دوکیچ، مدافع میانی مستحکم صربستانی و فرانسیسکو لیانو، دروازه‌بان مطمئن تیم نیز در کنار او حضور داشتند.
ایگلسیاس پس از قهرمانی در کوپا دل‌ری از فوتبال کناره‌گیری کرد و جان توشاک هدایت تیم را بر عهده گرفت.
سرمربی ولزی، سوپرکاپ اسپانیا را برای دپورتیوو به ارمغان آورد و زمینه جذب ستاره برزیلی، ریوالدو، و مدافع مراکشی، نورالدین نایبت، را فراهم کرد؛ اما در فوریه ۱۹۹۷ و در پی اختلافات داخلی از سمت خود استعفا داد.
دپورتیوو سپس برای آرام کردن شرایط به سراغ کارلوس آلبرتو سیلوا رفت. او در ابتدا موفق بود و تیم را به رتبه سوم لالیگا رساند، اما ریوالدو همان تابستان راهی بارسلونا شد و دپورتیوو در فصل ۹۸-۱۹۹۷ افت شدیدی داشت. سیلوا در نهایت پس از سقوط تیم به رتبه دوازدهم از کار برکنار شد.
دپورتیوو برای بازگشت به مسیر موفقیت نیاز به تصمیمی جسورانه داشت و همین اتفاق رخ داد. باشگاه خاویر ایرورتا را از سلتاویگو، رقیب سرسخت منطقه‌ای خود، به خدمت گرفت. او در سلتا یک مسیر هیجان‌انگیز برای کسب سهمیه اروپایی ایجاد کرده و سبک بازی مورد تحسین خود را پیاده کرده بود.
این تصمیم نتیجه‌ای فوق‌العاده داشت و ایرورتا به جانشین واقعی ایگلسیاس تبدیل شد.
فتح لالیگا با دپورتیوو
ایرورتا مربی‌ای دقیق و آرام بود که تاکتیک‌های خود را بر اساس حریف تغییر می‌داد، اما همواره بر نظم دفاعی و کنترل میانه زمین تأکید داشت.
او همچنین در انتخاب بازیکنان جدید دقت زیادی به خرج می‌داد و بازیکنانی را جذب می‌کرد که با فلسفه‌اش هماهنگ باشند. بسیاری از این بازیکنان بعدها به چهره‌هایی محبوب در میان هواداران تبدیل شدند؛ از جمله دیگو تریستان، روی ماکای، خوان کارلوس والِرون، خوان کاپدویلا و خورخه آندراده.
ایرورتا همچنین عملکرد بازیکنان باتجربه‌ای مانند نایبت و هافبک تهاجمی برزیلی، دژالمینیا، را ارتقا داد و دپورتیوو به یکی از ترسناک‌ترین تیم‌های فوتبال اروپا تبدیل شد.
البته این اتفاق یک‌شبه رخ نداد.
دپورتیوو در نخستین فصل حضور ایرورتا روی نیمکت، ششم شد و ۱۶ امتیاز با بارسلونا، قهرمان آن فصل، فاصله داشت. آنها ثبات لازم برای رقابت بر سر قهرمانی یا صعود به لیگ قهرمانان را نداشتند، اما بار دیگر به جام یوفا راه یافتند.
ایرورتا همچنین سیستم ۲-۴-۳-۱ را در تیم اجرا کرد؛ سیستمی که پایه‌ای برای ثبات دپورتیوو شد.
پیش از آغاز فصل ۲۰۰۰-۱۹۹۹، ایرورتا شش بازیکن جدید به خدمت گرفت که روی ماکای از تنریف با ۸.۶ میلیون یورو و ویکتور سانچس، وینگر راسینگ سانتاندر، با ۷.۶ میلیون یورو مهم‌ترین آنها بودند.
هر دو بازیکن نقش مهمی در رسیدن دپورتیوو به سطحی بالاتر داشتند.
دپورتیوو تنها شش امتیاز بیشتر از فصل قبل کسب کرد، اما همین مقدار برای قهرمانی در یکی از نزدیک‌ترین رقابت‌های تاریخ لالیگا کافی بود. بارسلونا، والنسیا، رئال ساراگوسا و رئال مادرید نیز در کورس قهرمانی حضور داشتند.
بارسلونا نزدیک‌ترین رقیب دپورتیوو بود، اما در دو بازی پایانی تنها به تساوی رسید و دپورتیوو پس از پیروزی در روز آخر مقابل اسپانیول، قهرمانی خود را قطعی کرد.
روی ماکای با ۲۲ گل قهرمان اصلی دپورتیوو بود، اما دژالمینیا و ویکتور سانچس نیز در خط حمله عملکردی درخشان داشتند. مائورو سیلوا و فلاویو کونسیسائو در خط میانی فوق‌العاده ظاهر شدند و دوناتو نیز در خط دفاعی رهبری تیم را بر عهده داشت.
ایرورتا پس از قطعی شدن قهرمانی گفت: «ما کار تیم سال ۱۹۹۴ را کامل کردیم.»
درخشش دپورتیوو در لیگ قهرمانان
دپورتیوو که نمی‌خواست به موفقیت‌های خود قانع باشد، در تابستان همان سال ۴۰ میلیون یورو برای جذب بازیکنان جدید هزینه کرد.
والرون، تریستان، آلدو دوشر، والتر پاندیانی، خوزه مولینا، کاپدویلا و امرسون از جمله خریدهای مهم آن تابستان بودند.
ایرورتا نتوانست در فصل ۰۱-۲۰۰۰ از عنوان قهرمانی لالیگا دفاع کند، اما دپورتیوو با قرار گرفتن در رتبه دوم، پشت سر رئال مادرید، بار دیگر قدرت خود را نشان داد و تا مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا پیش رفت.
دپورتیوو فصل بعد نیز هر دو موفقیت را تکرار کرد و جام دیگری به دست آورد. آنها در فینال کوپا دل‌ری با نتیجه ۲ بر یک رئال مادرید را در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو شکست دادند و جشن‌های صدمین سالگرد باشگاه مادریدی را خراب کردند.
ایرورتا تیمی ساخته بود که می‌توانست هر سال برای بزرگ‌ترین افتخارات فوتبال اسپانیا و اروپا بجنگد.
پس از کسب رتبه‌ای در جمع سه تیم برتر لالیگا در فصل ۰۳-۲۰۰۲، دپورتیوو این بار هدف بزرگ‌تری داشت: قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا.
آنها بار دیگر به مرحله یک‌چهارم نهایی رسیدند و برای رسیدن به نخستین نیمه‌نهایی تاریخ باشگاه باید از سد میلان، مدافع عنوان قهرمانی، عبور می‌کردند؛ تیمی که تا آن مقطع حتی یک گل نیز در رقابت‌ها دریافت نکرده بود.
میلان با هدایت کاکا در بازی رفت و در سن‌سیرو دپورتیوو را ۴ بر یک شکست داد؛ نتیجه‌ای که بسیاری تصور می‌کردند پایان کار نماینده اسپانیا است.
اما تیم ایرورتا در ورزشگاه مملو از تماشاگر ریازور دست به یک بازگشت تاریخی زد.
دپورتیوو پیش از پایان نیمه نخست با گل‌های والتر پاندیانی، والِرون و آلبرت لوکه سه گل به ثمر رساند و نتیجه بازی را جبران کرد.
در ادامه، فران، بازیکن باتجربه و تعویضی دپورتیوو، با شوتی که پس از برخورد تغییر مسیر داد، گل چهارم را به ثمر رساند.
دپورتیوو با حفظ این نتیجه به نخستین تیم در دوران مدرن لیگ قهرمانان تبدیل شد که توانست در یک مرحله حذفی، شکست با اختلاف سه گل در بازی رفت را جبران کند.
این پیروزی نقطه اوج نسل طلایی دپورتیوو بود. ایرورتا پس از مسابقه گفت: «ما اینجا یک معجزه رقم زدیم… این یک نتیجه تاریخی است. ما قهرمان هستیم.»
آندره‌آ پیرلو، هافبک میلان، بعدها در زندگی‌نامه خود درباره شدت بازی دپورتیوو نوشت که چیزی که بیش از همه او را تحت تأثیر قرار داده، این بود که بازیکنان این تیم حتی در فاصله بین دو نیمه نیز از شدت دویدن و فشار کم نمی‌کردند.
ماجراجویی دپورتیوو در مرحله بعد به پایان رسید. این تیم در مجموع دو بازی با نتیجه یک بر صفر مغلوب پورتو شد و تنها گل درلی از روی نقطه پنالتی سرنوشت دو تیم را تعیین کرد.
ایرورتا معتقد بود «سرنوشت علیه ما بود»؛ اتفاقی که اهمیت بیشتری پیدا کرد، چرا که پورتو در ادامه با شکست موناکو در فینال، قهرمان اروپا شد.
پایان یک نسل طلایی
تماشای دپورتیوو در آن سال‌ها لذت‌بخش بود.
والرون یک جادوگر در زمین بود که با پاس‌های خود می‌توانست هر خط دفاعی را باز کند. تریستان با اعتمادبه‌نفس یک ماتادور بازی می‌کرد، ماکای نماد بهره‌وری در خط حمله بود و مائورو سیلوا با آرامش و استحکام خود فضای لازم را برای درخشش دیگر بازیکنان فراهم می‌کرد.
دژالمینیا نیز یکی از جذاب‌ترین بازیکنان تیم بود؛ یک بازی‌ساز تهاجمی و خلاق با مجموعه‌ای از حرکات تکنیکی که تا پیش از از دست دادن جایگاهش به سود والِرون، مدافعان کمی می‌توانستند او را متوقف کنند.
اما هر دوره‌ای سرانجام به پایان می‌رسد.
دپورتیوو در فصل ۰۵-۲۰۰۴ نتوانست استانداردهای بالای گذشته را حفظ کند و با قرار گرفتن در رتبه هشتم لالیگا، از لیگ قهرمانان نیز در مرحله گروهی کنار رفت.
خوزه مولینا، دروازه‌بان دپورتیوو، در توصیف شرایط تیم گفت: «مثل یک زوج قدیمی، عادت و روزمرگی آرام‌آرام همه ما را می‌کشد.»
ایرورتا نیز متوجه شده بود که دوران این نسل به پایان رسیده است.
او هنگام کناره‌گیری در پایان فصل گفت: «زمان مناسبی برای تغییر است؛ هم برای باشگاه و هم برای خودم.»
تغییرات بعدی به احیای دوباره دپورتیوو منجر نشد. باشگاه همچنان عقب رفت و با کاهش درآمدهای اروپایی، رئیس باشگاه، آگوستو سزار لندویرو، سال‌ها با استفاده از وام‌های بانکی سنگین هزینه‌ها را تأمین کرد.
در نهایت دپورتیوو مجبور شد برای کاهش خسارت، بهترین بازیکنان خود را بفروشد.
باشگاه در سال ۲۰۱۳ رسماً وارد فرآیند اداره داوطلبانه مالی شد و ۱۵۶ میلیون یورو بدهی داشت؛ اتفاقی که دوره‌ای نزدیک به یک دهه از رفت‌وآمد میان دسته‌های مختلف فوتبال اسپانیا را رقم زد.
بازگشت دپورتیوو به سطح اول فوتبال اسپانیا
پس از سقوط به دسته سوم غیرحرفه‌ای در سال ۲۰۲۰، جایی که ۱۰۲ تیم در پنج گروه منطقه‌ای حضور داشتند، انتظار می‌رفت دپورتیوو خیلی سریع به سطح بالاتر بازگردد.
اما این تیم دو سال در این شرایط گرفتار شد و در هر دو فصل متوالی در مرحله پلی‌آف صعود ناکام ماند.
با این حال، خبرهای خوبی نیز در راه بود.
آبانکا (Abanca)، غول بانکی گالیسیا، باشگاه را در اختیار گرفت و با تغییر رویکرد مالی، زمینه احیای اقتصادی دپورتیوو را فراهم کرد. این مجموعه به جای اتکا به روش‌های سنتی وصول بدهی، از تبدیل بدهی به سهام و افزایش سرمایه‌های راهبردی استفاده کرد.
در ژوئیه ۲۰۲۳ نیز ایمانول ایدیاکِس، سرمربی سابق رئال ساراگوسا و لگانس، هدایت تیم را بر عهده گرفت و روند صعود دوباره دپورتیوو آغاز شد.
ایدیاکِس در نخستین فصل خود دپورتیوو را به قهرمانی پریمرا فدراسیون رساند. این تیم در گروه اول (شمال) صدرنشین شد و در آخرین هفته با شکست بارسلونا B، قهرمانی خود را قطعی کرد؛ دیداری که با ضربه ایستگاهی تماشایی لوکاس پرز، مهاجم سابق آرسنال، همراه بود.
فصل ۲۵-۲۰۲۴ در سگوندا برای دپورتیوو فراز و نشیب‌های زیادی داشت، اما این فصل بیشتر به تثبیت شرایط اختصاص داشت. آنها در نهایت در میانه جدول قرار گرفتند و زمینه را برای تلاش جدی‌تر جهت صعود فراهم کردند.
تغییرات روی نیمکت ادامه داشت. ایدیاکِس جای خود را به اسکار گیل‌سانس داد و سپس آنتونیو هیدالگو تابستان گذشته قراردادی یک‌ساله با دپورتیوو امضا کرد.
هیدالگو که از آکادمی مشهور لاماسیا بارسلونا خارج شده و سابقه بازی برای تنریف و مالاگا را نیز داشت، توانست ترکیبی از ساختار دفاعی و آزادی عمل هجومی را ایجاد کند؛ همان تعادلی که ایرورتا سال‌ها پیش به بهترین شکل در دپورتیوو ایجاد کرده بود.
دپورتیوو در فصل ۲۶-۲۰۲۵ در سگوندا پس از راسینگ سانتاندر در رتبه دوم قرار گرفت و صعودش به لالیگا را قطعی کرد.
این اتفاق پس از پیروزی ۲ بر صفر مقابل رئال وایادولید رقم خورد؛ دیداری که بیل نسونگو، مهاجم کامرونی، هر دو گل تیمش را به ثمر رساند.
جشن‌های صعود در آکورونیا بسیار گسترده بود، اما احساس غالب میان هواداران، بیشتر از هر چیز آرامش و آسودگی بود.
ماسیمو بنّاسی، مدیرعامل دپورتیوو، گفت: «من سه سال از این هشت سال طولانی را اینجا بوده‌ام و هدف ما همین بود که حالا به آن رسیده‌ایم. اما وقتی اینجا هستید، متوجه می‌شوید حضور دپور در لالیگا برای این شهر چقدر اهمیت دارد. فشار سالمی هر روز قابل لمس بود؛ هر روزی که بدون لالیگا سپری می‌شد، انگار چیزی کم بود.»
تابستان قدرتمند دپورتیوو
دپورتیوو برای اینکه بتواند حضور طولانی‌تری در سطح اول فوتبال اسپانیا داشته باشد، یک برنامه نقل‌وانتقالاتی بلندپروازانه را اجرا کرد.
این باشگاه هم به دنبال ستاره‌های شناخته‌شده بود و هم استعدادهای جوان اروپایی را که بندهای فسخ مناسبی در قراردادهایشان داشتند، هدف قرار داد.
دپورتیوو در مجموع ۱۰ بازیکن جدید جذب کرد و تنها ۲۵ میلیون یورو هزینه کرد. بیشترین بخش این مبلغ برای جذب دروازه‌بان مایورکا، لئوناردو رومان ریکلمه، با ۹ میلیون یورو پرداخت شد.
دپورتیوو همچنین جاناتان آس ینسن از بایرن مونیخ و لورنزو آماتوچی از فیورنتینا را هر کدام با ۶ میلیون یورو به خدمت گرفت.
اما شاید بزرگ‌ترین انتقال این باشگاه در کل پنجره نقل‌وانتقالات، جذب پیر امریک اوبامیانگ از مارسی با تنها ۱.۵ میلیون یورو بود.
اوبامیانگ در ۳۷ سالگی از دوران اوج خود فاصله گرفته، اما مهاجم سابق آرسنال و بوروسیا دورتموند در فصل گذشته ۱۰ گل در لیگ یک فرانسه به ثمر رساند و نشان داد همچنان در محوطه جریمه از شم گلزنی بالایی برخوردار است.
آداما ترائوره نیز پس از جدایی از وستهم به صورت آزاد به دپورتیوو پیوست تا تجربه بالای خود را در اختیار تیم هیدالگو قرار دهد.
دپورتیوو در روز پایانی نقل‌وانتقالات نیز سه بازیکن را به صورت قرضی جذب کرد: خوزه ماریا خیمنس، آنخلینیو و مارک کاسادو.
دپورتیوو برای کاسادو بند خرید نیز در اختیار دارد و این هافبک بارسلونا می‌تواند تأثیرگذارترین خرید جدید تیم باشد؛ بازیکنی که با دوندگی بی‌وقفه و توانایی کنترل ریتم بازی، می‌تواند نقش مهمی در میانه میدان ایفا کند.
هیدالگو از عملکرد باشگاه در بازار نقل‌وانتقالات رضایت داشت، اما بر حفظ هویت تیم تأکید کرد.
او گفت: «اضافه شدن بازیکنانی مانند اوبامیانگ و آداما ترائوره مشخصات فنی این تیم را تغییر می‌دهد، اما هسته اصلی پروژه‌ای را که ما را به لالیگا بازگرداند، تغییر نمی‌دهد. ما به تجربه بازیکنان باتجربه‌ای مانند اوبامیانگ و خیمنس تکیه زیادی داریم تا بازیکنان جوان‌تر را با شرایط و دشواری‌های این لیگ آشنا کنند.»
«سوپر دپور شماره 2» متولد شد
خیمنس شروع امیدوارکننده‌ای در ریازور داشته، اما به دلیل دیر اضافه شدن به تیم، تاکنون تنها سه بازی انجام داده است.
در سوی دیگر، اوبامیانگ ظاهراً به توصیه‌های هیدالگو عمل کرده و به شکلی خیره‌کننده به سال‌های اوج خود بازگشته است.
دپورتیوو پس از شروع بدون شکست در پنج هفته نخست لالیگا، خیلی زود لقب «سوپر دپور ۲.۰» را به خود اختصاص داد.
این تیم مقابل الچه، مالاگا و ختافه به سه تساوی یک بر یک رسید و در میان این نتایج، پیروزی‌های هیجان‌انگیزی برابر والنسیا و ویارئال کسب کرد؛ هرچند سرانجام چهارشنبه مقابل سویا نخستین شکست فصل خود را تجربه کرد.
اوبامیانگ در این شروع درخشان نقش مهمی داشته است.
او به نخستین بازیکن پس از زلاتان ابراهیموویچ در فصل ۱۰-۲۰۰۹ بارسلونا تبدیل شد که توانسته در هر یک از پنج هفته ابتدایی لالیگا گلزنی کند.
بهترین نمایش او مقابل ویارئال رقم خورد؛ جایی که اوبامیانگ ابتدا برای لوئیسمی کروز و زکریا الدحشوری پاس گل فرستاد و سپس در دقیقه ۸۹ گل سوم دپورتیوو را به ثمر رساند تا پیروزی ۳ بر ۲ تیمش در ال‌مادریگال قطعی شود.
هیدالگو درباره عملکرد اوبامیانگ گفت: «کاری که اوبامیانگ انجام می‌دهد، کاملاً باورنکردنی است. او حتی یک جلسه تمرینی را هم از دست نمی‌دهد و بیشتر از هر بازیکن دیگری تلاش می‌کند. او استعداد ویژه‌ای دارد.»
دپورتیوو در حال حاضر در رتبه هفتم جدول قرار دارد و اگر اوبامیانگ بتواند این فرم فوق‌العاده را حفظ کند، تیم می‌تواند به ماندن در نیمه بالایی جدول امیدوار باشد.
در کنار او، لوئیسمی کروز نیز همچنان نقش خلاق اصلی تیم را بر عهده دارد. آماتوچی خیلی سریع خود را با شرایط وفق داده و بر میانه میدان مسلط شده است.
رومان نیز دروازه‌بان شماره یک جدید تیم، عملکردی مطمئن داشته و کاسادو هم در دو بازی نخست خود نمایش‌های امیدوارکننده‌ای ارائه کرده است.
هواداران دپورتیوو در تابستان به تغییر نام تیم از «دپورتیوو دِ لا کورونیا» به نسخه گالیسیایی آن، یعنی «آ کورونیا» رأی دادند.
اکنون بازیکنان جدید تیم در حال احیای همان ارزش‌هایی هستند که بین دهه ۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰، دپورتیوو را به موفقیت‌های بزرگ رساند.
در کنار این بازیکنان، دپورتیوو یک سرمربی مطمئن نیز دارد که اجازه نخواهد داد تمرکز تیم از اهدافش دور شود.
هیدالگو گفت: «ما هر هفته با این هدف وارد مسابقات می‌شویم، در حالی که دشواری کار را می‌دانیم و با فروتنی برخورد می‌کنیم. فصل بسیار طولانی است و همیشه باید پاهایمان روی زمین باشد. اما در کنار این موضوع، با اعتمادبه‌نفس زیادی هم بازی می‌کنیم.»
شاید این تنها آغاز یک ماجراجویی ویژه دیگر باشد.
دپورتیوو بازگشته است و این اتفاق می‌تواند خبر خوبی برای هواداران اصیل لالیگا باشد.
- برچسب ها : دپورتیوو آکرونیا, دپورتیوو لاکرونیا, گزارش و تحلیل, لالیگا