انزو مارسکا با وجود ۱۰ نفره شدن منچسترسیتی، در اولدترافورد مایکل کریک را شکست داد تا بار دیگر حس آشنای برتری سیتی در شهر منچستر زنده شود.
هواداران منچستریونایتد می‌توانستند امیدوار باشند که سرانجام ورق در شهر منچستر به سود آنها برگشته است. پس از انتصاب مایکل کریک به‌عنوان سرمربی موقت در اواسط ژانویه، یونایتد تا پایان فصل بیش از هر تیم دیگری در لیگ برتر امتیاز گرفت و سه امتیاز نخست این دوره را نیز با پیروزی کاملاً شایسته ۲-۰ مقابل منچسترسیتی در اولدترافورد به دست آورد.
شاگردان کریک در نهایت فصل را تنها با هفت امتیاز کمتر از منچسترسیتیِ رده دوم به پایان رساندند و با امیدواری شاهد پایان دوران ۱۰ ساله و پرافتخار پپ گواردیولا در ورزشگاه اتحاد بودند.
یونایتد در دوران پس از سر الکس فرگوسن هرگز بالاتر از همشهری خود قرار نگرفته بود، اما دلایل زیادی برای امیدواری به تغییر این روند در فصل ۲۷-۲۰۲۶ وجود داشت؛ به‌ویژه پس از تابستانی که در آن سیتی نیز با چندین بازیکن محبوب خود، از جمله رودری، برناردو سیلوا و جان استونز خداحافظی کرد.
اما حالا، تنها چهار هفته از فصل جدید گذشته و دوباره همان حس آشنای شهر منچستر بازگشته است؛ این شهر همچنان بدون تردید آبی است.
انتقامی شیرین برای منچسترسیتی
منچسترسیتی یکشنبه در اولدترافورد انتقامی شیرین از رقیب همشهری گرفت و با پیروزی دشوار اما ارزشمند ۱-۰، به رده دوم جدول رسید. سیتی تنها به دلیل تفاضل گل پایین‌تر از آرسنال، مدافع عنوان قهرمانی، قرار دارد و همچنان شروع ۱۰۰ درصدی خود در فصل جدید را حفظ کرده است.
شاگردان انزو مارسکا این پیروزی را در شرایطی به دست آوردند که ۶۷ دقیقه از مسابقه را با یک بازیکن کمتر بازی کردند.
فیل فودن در اواسط نیمه اول به دلیل لگد زدن به برونو فرناندز از زمین اخراج شد؛ رفتاری عجولانه و احساسی که برای فودن گران تمام شد. تماس میان دو بازیکن بسیار کم بود و فرناندز نیز به دلیل واکنش بیش از حد نمایشی خود مستحق توبیخ بود، اما فودن تنها خودش را می‌توانست بابت این اتفاق سرزنش کند و سیتی را در شرایطی بسیار دشوار قرار داد.
با این حال، مقاومت جمعی تیم میهمان از همان لحظه بیشتر شد. مارسکا با تغییر هوشمندانه آرایش تیم، سیتی را به سیستم فشرده ۴-۴-۱ برد؛ روشی که فضا را در کانال‌های مرکزی زمین از یونایتد گرفت و میزبان را مجبور کرد برای حمله به کناره‌ها و استفاده از مدافعانی مانند پاتریک دورگو و دیوگو دالوت روی بیاورد.
یونایتد مالکیت بیشتری داشت، اما حملاتش قابل پیش‌بینی شده بود. سیتی نیز با فشرده کردن فضای محوطه جریمه و پذیرفتن خطر بازی در کناره‌ها، به‌راحتی از ارسال‌های میزبان دفاع کرد.
مارسکا در آغاز نیمه دوم همچنین ایلیمان اندیایه را به جای رایان شرکی وارد زمین کرد. بازیکن سابق اورتون با دوندگی بی‌وقفه خود استحکام دفاعی سیتی را بیشتر کرد و در عین حال، در کنار ارلینگ هالند یک گزینه تهاجمی خطرناک در اختیار تیمش قرار داد.
سیتی تهدید بیشتری ایجاد می‌کرد و سرانجام در دقیقه ۶۰ قفل دروازه یونایتد را شکست. هالند در تیر دوم ارسال یوشکو گواردیول را به گل تبدیل کرد.
جنجال VAR
سیتی پس از آن، در شرایطی نسبتاً راحت از برتری خود دفاع کرد، اما یونایتد دلایل زیادی برای اعتراض به گل سرنوشت‌ساز هالند داشت.
این گل در ابتدا مردود اعلام شد، زیرا به نظر می‌رسید هالند هنگام ارسال گواردیول در موقعیت آفساید قرار داشته است. با این حال، VAR وارد عمل شد و به مایکل اولیور، داور مسابقه، توصیه کرد که گل را تأیید کند.
بررسی تصاویر نشان داد هالند در موقعیت آفساید قرار نداشته، اما انزو فرناندز هنگام تلاش برای بازی با توپ، به‌وضوح جلوتر از آخرین مدافع یونایتد قرار داشت. او پیش از رسیدن توپ به هم‌تیمی نروژی‌اش در موقعیتی قرار گرفته بود که خط دید لیساندرو مارتینز را مسدود می‌کرد و به نظر می‌رسید توانایی مدافع یونایتد برای دفع خطر را تحت تأثیر قرار داده است.
حتی اگر با اکراه بپذیریم که پای دورگو، که در سمت دیگر زمین تلاش می‌کرد ارسال گواردیول را قطع کند، تنها چند میلی‌متر جلوتر از هالند قرار داشته، تقریباً غیرممکن است بتوان استدلال کرد که انزو فرناندز در جریان بازی دخالت نداشته است.
کریک تصمیم داوران را «شگفت‌انگیز» توصیف کرد و مارتینز نیز آن را «بی‌عدالتی» دانست. حتی مایکا ریچاردز، مدافع سابق منچسترسیتی، در استودیوی اسکای اسپورتس اعتراف کرد که تصمیم داوران اشتباه بوده است.
چند ساعت پس از پایان مسابقه نیز نهاد داوری لیگ برتر، Pro Ref، اعلام کرد که در مورد این گل «خطای قضاوت» رخ داده است؛ تصمیمی که در نهایت تنها بر ناراحتی یونایتد افزود، چرا که نتیجه نهایی مسابقه را تغییر نمی‌دهد.
البته سیتی خوش‌شانس بود، اما تیم کم‌رمق و فاقد خلاقیت کریک نمی‌تواند شکست خود را پشت VAR پنهان کند.
یونایتد فاقد روحیه جنگندگی
۲۳ دقیقه ابتدایی مسابقه محتاطانه و کم‌حادثه دنبال شد، اما اخراج عجولانه فودن باید به یونایتد انگیزه تازه‌ای می‌داد.
با این حال، میزبان بارها توپ را به سمت عقب یا عرض زمین پاس داد، بدون برنامه توپ را به داخل محوطه جریمه فرستاد و شوت‌های کم‌خطر از راه دور را امتحان کرد.
کوبی ماینو در بهترین موقعیت یونایتد توپ را به تیر دروازه زد و مارکوس رشفورد نیز از روی ضربه ایستگاهی تیر دروازه را به لرزه درآورد. با این حال، یونایتد در زمانی که از برتری عددی برخوردار بود تنها دو شوت در چارچوب داشت.
دومین شوت در وقت‌های تلف‌شده زده شد و بهترین فرصت تیم در کل مسابقه بود. فرناندز سرانجام با یک پاس عمقی دقیق، برایان امبومو را در موقعیت گل قرار داد، اما ضربه مهاجم کامرونی در ارتفاعی مناسب برای جانلوئیجی دوناروما قرار داشت تا دروازه‌بان سیتی آن را به کرنر بفرستد.
یونایتد تیمی خشک، بدون انعطاف و کاملاً فاقد هویت به نظر می‌رسید. چند بار طی ۱۳ سال گذشته چنین توصیفی درباره این تیم مطرح شده است؟
در نقطه مقابل، بازیکنان سیتی تا آخرین توان خود جنگیدند و هر زمان توپ را از دست می‌دادند، با شجاعت و انرژی فراوان برای بازپس‌گیری آن تلاش می‌کردند.
هالند پس از مسابقه درباره روحیه تیمی سیتی گفت:
«مجبور شدیم برنامه‌مان را تغییر دهیم، اما انزو مارسکا برنامه‌ای به ما داد که بتوانیم از نقاط قوت متفاوت خود استفاده کنیم. من شخصاً باید در موقعیت مناسب منتظر فرصت بمانم و آماده باشم تا آن را به گل تبدیل کنم. ما به جنگنده‌هایی در تیم نیاز داریم و تعداد زیادی از آنها را داریم. به خط هافبک ما نگاه کنید؛ آنها عاشق جنگیدن هستند.»
او ادامه داد:
«از تک‌تک اعضای تیم فوق‌العاده خوشحالم و واقعاً به همه افتخار می‌کنم. اینکه با ۱۰ بازیکن در اولدترافورد توپ را از حریف دور نگه داریم، نشان‌دهنده شخصیت تیم است.»
متأسفانه برای یونایتد، این تیم به هیچ وجه از چنین شخصیت و روحیه جنگندگی‌ای به اندازه کافی برخوردار نیست و به همین دلیل شکاف میان دو باشگاه همچنان عمیق و چشمگیر است.
برنامه‌ریزی بهتر سیتی
مارسکا برای نزدیک شدن به میراث گواردیولا در منچسترسیتی کار بسیار دشواری پیش رو دارد، اما شروع کار او تقریباً نمی‌توانست بهتر از این باشد.
سیتی در پنج مسابقه خود در تمام رقابت‌ها به پنج پیروزی رسیده و به‌وضوح همچنان از استحکام و روحیه جنگندگی لازم برای رقابت بر سر بزرگ‌ترین جام‌ها برخوردار است.
این مربی ایتالیایی همچنین از پنجره نقل‌وانتقالاتی بسیار موفق سیتی بهره می‌برد؛ باشگاه در این تابستان رکورد ۴۵۶ میلیون پوند (۶۱۷ میلیون دلار) برای جذب بازیکنان جدید هزینه کرد.
انزو فرناندز، ایلیمان اندیایه، الیوت اندرسون و ایوب بوعادی چهار خرید شاخص سیتی بودند. این باشگاه پیش از آغاز فصل به‌صورت فعالانه برای تقویت ترکیب اقدام کرد تا بهترین شرایط ممکن را برای موفقیت مارسکا فراهم کند.
در مقابل، یونایتد به دلیل رویکرد محافظه‌کارانه سر جیم رتکلیف و گروه INEOS، اکنون هشت امتیاز از سیتی عقب افتاده است.
یوری تیلمانس، کارلوس بالبا و آندری سانتوس برای تقویت خط میانی به تیم اضافه شدند، اما کریک به حداقل دو مدافع دیگر و همچنین یک مهاجم برای رقابت با بنجامین ششکو نیز نیاز داشت.
کریک اکنون تاوان رویکرد غیرقابل‌درک و بیش از حد محافظه‌کارانه INEOS را می‌دهد و به نظر می‌رسد دیر یا زود از سمت خود برکنار خواهد شد.
منچستریونایتد در ساختار مدیریتی تحت رهبری رتکلیف نیز به همان اندازه آشفته است که در دوران کنترل کامل خانواده گلیزر بر امور فوتبالی باشگاه بود.
یونایتد در چرخه‌ای از ناکامی گرفتار شده که به نظر می‌رسد حداقل یک سال دیگر نیز ادامه خواهد داشت.
در منچستر خبری از رقابت تازه برای سلطه بر شهر نیست؛ سیتی همچنان با فاصله قابل توجه، تیم برتر شهر است.
- برچسب ها : پپ گواردیولا, لیگ برتر, منچسترسیتی, منچستریونایتد